MücrüART yazıçı Xanım Anelanın “Mücrü” nəşriyyatının “Proza” seriyasında yenicə işıq üzü görmüş “Yuxuların oğrusu” romanından bir hissəni təqdim edir.
Ağappaq otaqlar bitmək tükənmək bilmirdi. Ayla o otaqdan bu otağa bu otaqdan o otağa qaçırdı. Ağ labirintə bənzər otaqlarla qaçaraq nəfəsi kəsilmişdi. Qorxudan burnundan qan açıldı. Üstünə damcılayan qanı silmək istəyərək əynindəki ağ xəstəxana geyimini qana bulaşdırdı. Qorxudan qışqıracaqdı ki birdən yenə o əl onun üzünə enərək burnundan axan qanı əlindəki dəsmalla sildi. Başını çevirib baxmaq istəyəndə gözlərini tutdu. Başını sinəsinə sıxdı “Ayüzlüm, ayüzlüm…” deyəndə Ayla yuxudan oyanıb yerindən döşəməyə tullandı. Elə qorxmuşdu ki qapısını açıb Yasinin otağına tərəf qaçdı. Otağa çatanda qapını döymək üçün əlini qaldırdı. Ancaq buna ehtiyac olmadı. Yasin qapını təlaş içində açdı.
– Ayla, yaxşısan? – qucaqladı Aylanı. Evdəkiləri oyatmamaq, narahat etməmək üçün Yasinin otağına girdilər. Ayla biraz sakitləşəndən sonra, Yasin ayağa qalxmaq istəyirdi ki, Aylanın ondan necə bərk tutduğunu gördü.
– Koftamı geyinirəm, – bunu deyəndə Aylanın gözü yenə onun qolundakı döyməyə sataşdı. Əlini vurmaq istədi, Yasin sanki utanırmış kimi çəkinərək yatağının yanındakı köynəyi əyninə çəkdi.
Yasin bacardığı qədər Aylanı gəzdirirdi. Bu dəfə də onu Varşavanın yaxınlığındakı Zeqjin adlı gölə aparmışdı. Bir qədər əyləndikdən sonra Yasin ona qayıqla gəzməyi təklif etdi. Hər yer o qədər gözəl və hüzurverici idi ki. Yasin kürəklə hərəkət edərək Aylaya baxıb gülümsədi. Ayla da gülümsəyərək başı ilə niyə güldüyünü soruşdu.
– Sən mənə heç vurulmamısan dost olduğumuz müddət? Yəni ağlından heçmi keçməyib, çox maraqlıdı mənə? – Ayla yenə gülümsədi, danışmadığı üçün cavab da vermədi Yasin sanki narazıymış kimi dilləndi: – eee mən darıxıram sənin dayanmadan danışmaqalarınçün, gülüşün üçün, məni qıcıq etmək üçün dediyin sözlər üçün… Yadındadı, hələ oyun oynamışdıq bir dəfə?
Ayla güldü sanki utanaraq. Xatırladığı hər halından bəlli idi.
– Bir-birimizə 10 sual vermişdik, cavabından qaçmadan… “Mən səninçün kiməm?” yadındadı o sualın? Mən də sənə “Yuxudan oyandığımda ilk yazmaq istədiyim ilk ağlıma gələn insansan” yazmışdım – əlini kürəkdən ayırıb yavaşca Aylanın yanına keçdi Yasin. Yanında oturub üz-üzə gəldilər. Yasin Aylanın gözlərinin içinə baxaraq: – Ayla mən deyəsən… Mən səni… – sözünün bitməsini dinləməyən Ayla qayığın içində yerindən sıçrayaraq ayağa qalxdı. Qayıq tarazlığını itirdi. Yasin Aylanı tutmaq üçün ayağa qalxdı. Onu aşağı oturtsa da, özünü saxlaya bilmədi. Qayıqdan suya düşdü. Sonra suda boğulmağa başladı. Bir-iki dəfə çabaladıqdan sonra suda yoxa çıxdı. Bunu görən Ayla “Yasinnnn” – deyə bağırdı. Yasin qayığın başqa tərəfindən sudan çıxıb: Bax belə danışarsan – deyib güldü.
Hər yer gül çiçək içində idi, böyük bir evin qapılarını açaraq ağ uzun gəlinliyə bənzər donunda bu evə girdi Ayla. Evin divarları tanış idi, necə də gözəl bəzənmişdi hər yer. Əynindəki donu kimi ağappaq pərdələr pəncərədən girən küləkdən otaqda uçuşur sanki rəqs edər kimi. Nağıla bənzər bir abu hava var idi. Kamodun üstündəki şəkillərə əlini çəkdi Ayla… Yenə həmin o ev… Pianoya yaxınlaşıb barmaqlarının ucu ilə yüngülcə toxunanda arxadan gələn birini hiss etdi. Artıq nə olacağını təxmin edirdi, çünki bunları yaşamışdı. Nəfəsi dayanır kimi oldu. Ürəyinin çırpıntısı artdı. Boynunun arxasında nəfəsini hiss etdi. Başının üstündən üzünə doğru iki əli ilə ağ yaylığın endirildiyini gördü Ayla. Gözlərini bağlayırdı… Ayla ona mane olmadı, bu dəfə nə olacağını gözləyirdi. Bu Elnar ola bilməzdi. Gözlərini bağladıqdan sonra əllərini tutub hər ikisindən öpdü. Tellərinə toxunuşu hiss etdi Ayla. Yenə eyni gözəl hisslər, eyni həyəcan, sadəcə bu dəfə kim olduğunu bilmək istədiyi üçün. Bu o əl ola bilərdi, həmişə onu yolundan saxlayan, xilas edən, nələrisə xatırlatmaq istəyən. Əlləri tellərindən Aylanın çiyinlərinə sürüşəndə, Ayla əlini gözündəki yaylığa atıb açmaq istədi. Əlini tutdu qızın, öpdü aşağı saldı. Yenə də yüngülcə opdü açıq qalmış çiynindən və sürüşmüş donunu çiyninə qaldırıb çiyinlərini bağlayaraq əlini belinə aparıb özünə sıxdı. Elə qucaqladı ki, Ayla da həyəcanını boğub onu qucaqladı. Ağlını itirəcək qədər həyəcanlı idi. Bütün dünyanı unudacaq qədər… qucaqlayaraq saçlarını öpərək qulağına “Ayüzlüm” – deyə pıçıldadı… “Ayüzlüm” … “Ayüzlüm”. Bu yerdə oyanmalı idi sanki. Yox, bu dəfə oyanmadı. Dodaqlarında istilik hiss etdi Ayla. İllərin həsrəti, bir roman sevgi vardı bu öpüşdə. Aylanın qolları boşaldı. Heç zaman hiss etmədiyi bir ağrı hiss etdi qəlbində. “İndi isə aç gözlərini, çünki gecikirsən…” Ayla, gecikirsənn oyannn…
Ayla gözlərini açıb başının üstündə duran anasını görüb:
– Sən bunu bilə-bilə etmirsən hə?
– Nə? – anası heç nə anlamadığı üçün soruşdu.
– Heç, ürəyim, heç.
– Qalx. Klinikaya gedəcəyik, həkimlərlə vidalaş. Sabah Bakıya qayıdırıq. Ayla, quzum, Yasin səni çox istəyir… – anasını sözünə davam etməyə qoymadan – Ana, zamanı deyil. Yasinin mənim haqqımda bilmədiyi bəzi şeylər var.
– Necə bir şey? Qorxutma məni, Ayla…
